Futbolun adaleti her zaman sahada tecelli etmiyor. Dün oynanan karşılaşmada da öyle oldu. Kağıt üzerinde şampiyonluğun en büyük favorisi olan DTB, sahada ortaya koyduğu vasat futbola rağmen bir kez daha üç puanı hanesine yazdırdı.
Evet, sonuçlara bakarsanız DTB için her şey yolunda. İki haftada altı puan, kusursuz bir başlangıç. Ama sahada gördüklerimiz aynı ölçüde umut vermiyor. Çünkü bu takım kazanıyor ama oyunuyla kimseyi ikna edemiyor.
Oyunun genelinde tecrübesiz KK karşısında oyuna hükmedemeyen bir DTB vardı. Yıldızlarla dolu kadrosundan beklenen baskı, pas trafiği, organize ataklar yoktu. İlk devrenin 45. dakikasında buldukları tek net fırsatı gole çevirerek avantajı ele geçirdiler. İşte fark burada: kalite farkı. Yıldız oyuncular tek anlık becerileriyle maçın kaderini değiştirebiliyor.
Ama aynı zamanda sıkıntı da burada. Çünkü DTB sadece bireysel kaliteye yaslanıyor. Kolektif oyun yok, sistemin oturduğunu söylemek zor. Daha güçlü rakipler karşısında bu eksiklerin nelere mal olabileceğini kestirmek zor değil.
KK’ya da haksızlık etmeyelim. Genç bir kadro, enerjik bir mücadele, oyunu çirkinleştirmeden sonuna kadar direnmeye çalışan bir takım vardı sahada. Gençliği ve enerjisiyle maça tutundu. İyi mücadele ettiler, alanı daraltmayı başardılar. İlk devrede öne geçme fırsatı da buldular fakat hücumda üretkenlikten uzak kaldılar. O yüzden hak ettikleri emeğin karşılığı puanı onlara getiremedi.
Benim için maçın özeti şu: DTB kazanıyor, ama oynadığı futbol şampiyonluk ciddiyetinden uzak. Taraftar sadece skor tabelasını değil, sahadaki güven verici oyunu da görmek ister. Eğer DTB bunu başaramazsa, sezon sonunda hüsrana uğraması şaşırtıcı olmaz.
Kısacası; DTB hâlâ favori. Ama favori olmanın da bir sorumluluğu var: oyun kalitesini yükseltmek ve ikna edici futbol oynamak. Bugün üç puan yazılır, ama yarın büyük rakipler karşısında bu oyun başa dert açar.
YORUMLAR