Kuzey Kıbrıs Türk Futbol Antrenörler Derneği’nde sular bir türlü durulmuyor. Geçtiğimiz ay yönetim kurulunun yaptığı basın toplantısının ardından, bu kez sahneye imza toplayan antrenörler çıktı. 179 antrenörün imzasıyla yapılan basın toplantısında mesaj netti: Olağanüstü Genel Kurul istiyoruz.
Mevcut yönetime çağrı açık. Taleplerine kısa sürede yanıt verilmezse, işin hukuk yoluna taşınacağı da gizlenmedi. Yönetim cephesi ise Eylül ayında yapılacak olağan genel kurulun yeterli olduğunu savunuyor. Ancak imzacı antrenörler, yönetimin icraatlarından duydukları rahatsızlığı dile getirerek, çağrılarının dikkate alınmadığını ve en kısa sürede seçime gidilmesi gerektiğini ısrarla vurguluyor.
Ortaya çıkan tablo, dernek adına hiç de iç açıcı değil. Sekiz ay boyunca sürecek bir gerginlik ortamı kime ne kazandırır? Oysa çözüm çok basit. Genel kurul yapılır, sandık kurulur ve irade konuşur. Bu huzursuzluk da kendiliğinden ortadan kalkar.
Eğer mevcut yönetim kendi icraatlarına güveniyorsa, 530 üyeli bir dernekte 179 imza bir tehdit değil, olsa olsa bir uyarı olarak görülmelidir. Demokrasilerde bu tür çağrılar bastırılmaz, dinlenir.
Bu konuda yönetimin ısrarla savunduğu, “Bu durum ileride emsal olur” söylemi ise bana göre gerçeği yansıtmıyor. Kurumlar kişilerle değil, tüzüklerle yönetilir. Tüzük ne diyorsa yönetim onu uygulamakla yükümlüdür. Tüzükler yasalara, yasalar da Anayasa’ya bağlıdır.
Demokratik bir yapıda asıl olan tek şey vardır: hukuka ve kurallara uymak. Naçizane görüşüm, bu huzursuz ortamın daha fazla büyümeden sona erdirilmesi ve yapılan çağrıya kulak verilmesidir.
Aksi halde hukuk yolu açıktır. Ve hiç kimsenin istemediği bir noktaya, ara emrine kadar uzanabilecek bir sürecin kapısı aralanabilir. Bu da ne derneğe ne de antrenör camiasına yakışır.
YORUMLAR