Cihangir, müsabakanın her iki devresini de son derece düşük tempoda oynadı. Rakip kaleye gitmekte zorlanan, pozisyon üretmekten uzak, orta alanı neredeyse hiç kullanamayan bir takım izledik.
Üç pası bir araya getiremeyen Cihangir, Mağusa’nın uzatmalar dahil yaklaşık 70 dakika 10 kişi oynamasına rağmen oyunu rakip sahaya yıkmayı başaramadı.
Aksine, sahada daha çok isteyen, daha cesur oynayan ve rakip kaleye yüklenen taraf Mağusa idi.
Cihangir cephesinde iyi oynayan bir futbolcu bulmak adeta imkânsızdı. Meye ve Babacar da takımın genel oyununa ayak uyduramadı. Top almak için geri çıkmayı denemediler, kalabalık savunma arasında kaybolup gittiler. Kaçan penaltı da bu kötü görüntünün bir özeti gibiydi.
Uzatmanın uzatmasında gelen gol, oyunun gerçek skorunu yansıtmaktan uzaktı. Bu beraberliğin futbol adına ikna edici olduğunu söylemek mümkün değil.
Şampiyonluk yolu, işte bu tür maçlarda iyi oynamaktan geçer. Ali Hoca, bu karşılaşmada doğru bir taktik ortaya koyamadığı gibi, oyun içerisinde de ekstra bir hamle yapamadı. Takımın ve teknik heyetin üzerindeki motivasyon baskısı sahaya ne yazık ki olumsuz yansıdı.
Mağusa ise ortaya koyduğu futbolla alkışı hak etti. 10 kişi kalmalarına rağmen sahada adeta 12 kişi gibi oynadılar. İyi kapanan bir savunma anlayışıyla birlikte kontratakları doğru kullandılar. MTG’de, Cihangir’den daha hırslı ve daha kaliteli ayaklar gördük. Kazanmaya daha yakın olan taraf açıkça Mağusa idi.
YORUMLAR